*,^อาคุงยูู///// 
น้ำตาไดอารี่
นี่ยิ่งกว่านิยายรักขาดตอนซะอีก
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งเขียนไดอารี่ทั้งน้ำตา
เรารู้สึกอึดอัด พูดกับใครก็พูดไม่ได้
หรือพูดไปเธอก็คงไม่อยากฟัง
ทำไมน่ะ ความรักของเราต้องมีทางตันด้วย
อยากตายๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย
เผื่อในนรกจะมีใครที่เข้าใจเรามากกว่าบนโลก
บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย
รู้มั๊ยว่าเรารักเธอมากแค่ไหน
ที่ยอมทนเธออยู่กับเขาทุกวันนี้ เพราะอะไร
ที่ทนให้เธอมีคนนั้น คนนี้ได้ เพราะอะไร
ที่ยอมอดข้าวอดน้ำโดยไม่เซ้าซี๊เธอ เพราะอะไร
ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้งหลายครา เพราะอะไร
ที่ยอมให้เธอโกหก เพราะอะไร
ที่ต้องเป็นลม ตกบันได โดยไม่บอกเธอ เพราะอะไร
ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา เขาจะยอมเหมือนเราไหม
เธอก็เห็นมาแล้วไม่ใช่หรอ
แล้วเธอก็แก้ตัวกับเขาต่างๆนานา
เรารู้ แต่เราไม่พูด
โกหก หลวงลอกกันสารพัด ตั้งแต่คบกันมา
โกหกได้ทุกเรื่องเพื่อให้ตัวเองรอด
ที่เราไม่รื้อฟื้นเพราะอะไร
เพราะเรารักเธอไง รักจนตาบอดมองอะไรไม่เห็น
เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น
กลัวรื้อฟื้นแล้วจะต้องทะเลาะกัน
เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
ตอนที่รู้ตัวว่าเรามาทีหลัง เจ็บแทบขาดใจตาย
บางทีถ้าเธอมาไม่ทันตอนนั้น เราอาจจะตายไปแล้วก็ได้
แต่เราได้ด่า ได้ว่าเธอซักคำไหม
ให้อภัยเธอทุกอย่าง
วันนั้นเธอบอกว่ากับเราว่าเลิกเขาแล้ว
แต่เธอบอกเขาว่าเราเป็นหลานของเธอ
เธอบอกลบเบอร์ ลบรูปเขาทิ้งแล้ว
แต่ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เบอร์และ รูปนั้นก็ยังอยู่
เธอบอกไม่มีเงิน แต่เธอซื้อของเข้าบ้านทั้งๆที่บ้านนั้นไม่ใช่บ้านเธอ
เธอมีเงินซื้อของพวกนั้น
แต่เธอปล่อยให้เราอดจนต้องเข้าโรงพยาบาล
เราไว้ใจเธอทุกอย่าง
แต่เธอกลับมาฆ่าเราได้อย่างเลือดเย็น
ผลตอบแทนที่ให้มามันชั่งเป็นรางวัลที่ดีเลิศ
สำหรับคนที่รักเธออย่างมากมายเหลือเกิน
เราเป็นโรคกระเพาะ
เรากระเพาะอักเสบ
เราโดนทางมหาวิทยาลัยเรียกสอบสวน
ความดันตก อาการปางตาย
ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ
(ทำไมไม่ตายตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ทรมานเหมือนวันนี้)
แต่อาการเหล่านี้ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอได้เลย
แต่ที่หนักหนาที่สุดคือ
ทำไมต้องปล่อยให้เรามีชีวิตที่ย่ำแย่แบบนี้
ทำไมต้องตัดอนาคตเรา
เรามันโง่ โง่ที่ไว้ใจคนผิด
มาฆ่าเราเลยสิ เราทรมาน
จะกลับบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่
มาฆ่าเราเลยสิ เราพร้อมแล้ว
มาตัดอนาคตกันแบบนี้ เราขอตายดีกว่า
ก่อนตายอยากบอกว่ารักเธอมาก
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็พร้อมให้อภัยเธอเสมอ
แต่ในใจเรา จะมีใครเข้าใจบ้าง
ทำไมคนที่เขารักเรา ต้องปล่อยให้เราทำแบบนี้
ทำไมคนที่เรารัก
เขาต้องทำลายชีวิตเราด้วย
แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ
อนาคตมันพังหมดแล้ว
ไดอารี่ที่เต็มไปด้วยน้ำตา
บางครั้งเราก้อควรจะตัดใจบ้างนะ
ทางข้างหน้ายังมีให้เราต้องเดิน
อาจจะมีคนที่ดี ที่พร้อมจาเดินข้างเราก้อได้
อย่างน้อยเค้าก้อได้สอนให้เรารุจักอารายหลายๆอย่าง
เพื่อที่เราจาได้เดินไปข้างหน้าได้ง่ายขึ้นไง
พรุ่งเน้ยอมดีกว่าวันเน้ นะนะ!!